Vrijheid – Onvrijheid

 

De laatste tijd denk ik veel na over het begrip Vrijheid .. ….innerlijke vrijheid.
Wat zijn dingen die mij belemmeren?
Wanneer hou ik me terug?
Hoe werkt dit bij anderen?
Wat maakt dat je je vrij voelt en wanneer voel je je gevangen?
Volg je je eigen impulsen, ongeacht wat de buitenwereld ervan zegt of zie je jezelf toch vaak door de ogen van anderen.
Op welke momenten gebeurt dit?

Ik voel me in ieder geval vrij als ik niet aan het werk ben. Het kan me bijvoorbeeld weinig schelen hoe ik eruit zie. Als ik geen kinderen zou hebben, zou ik rustig in de zomer in m’n bikini op de fiets zitten, zoals ik dat vroeger als kind deed op weg naar het zwembad. Lekker de zon en de wind op mijn huid…Verder heb ik een soort basiskloffie met wel een heuse Nijenrode joggingbroek inclusief crocs. Het liefst heb ik dat elke dag aan. Ik beweeg me vrij en doe en zeg wat er in me opkomt .

Wat betreft mijn vak, voel ik me minder vrij. Die onvrijheid zit-um in dat ik stiekem toch graag goed gevonden wil worden. Ik kijk kritisch naar mezelf en leg de lat hoog . Dat maakt dat ik soms innerlijk duizend doden sterf voor ik een training moet geven, waarna ik na afloop altijd denk “Sjonge…was dat nou nodig? Al die spanning van te voren?”, maar het helpt niet. Een volgende keer zijn ze er weer, die duizend doden.

In m’n vak heb ik ook last van vergelijken. Dat maakt ook onvrij. De ander doet het beter of slechter en ondertussen kost het energie om me daartoe te verhouden. Als een ander het beter doet, is het hard werken om dat wat ik doe de moeite waard te blijven vinden. Als een ander het slechter doet, komt er iets van zelfingenomenheid te voorschijn, die meestal ook de toon van wat ik doe niet beter maakt.

 

En dan, hoe vrij ben je in de Liefde? In uitreiken naar een ander? In voluit toelaten waar je behoefte aan hebt, wat je graag wilt, zonder op je bek te gaan als de ander daar “Nee” tegen zegt. Veel mensen houden zich terug. Stemmen alvast wat zij graag willen af op wat ze denken dat de ander wil. Hartstikke jammer. Dat haalt de kleur en de smaak eruit. Maakt de liefde mat en gedoseerd.

Ooit zag ik een theaterstuk van Adelheid Roosen en George Groot met daarin de volgende scene. Adelheid en George spelen vrienden (wat ze in werkelijkheid ook zijn) en Adelheid komt binnen met een tas bij George en zegt:” Ik kom bij je wonen!” George zegt: “Ja maar Adelheid…dat gaat toch zomaar niet…dat moeten we toch eerst overleggen?” “Nee,” zegt Adelheid “Dat is jouw manier…met overleg enzo…en dan wint altijd de Nee.. Nee, we doen het dit keer op mijn manier , dus ik kom bij je wonen.”adelheid

Vrolijk werd ik daarvan. Niet terughouden, niet van te voren al afstemmen. Niet verstandig en rationeel, gewoon een beweging maken en dan de ander ontmoeten.

Hoe vrij en onvrij ben jij? Waar zou je graag vrijer willen zijn?

 

door: Marjolein Hamer